Lekker weertje

Pfff, mensen, nu begint de zomer toch echt te komen hoor. Wat een heerlijk weertje was het dit weekend. Ik heb niets anders gedaan dan lekker lui in de tuin liggen......
De honden kunnen daar tegenwoordig niet meer komen. De baasjes zijn eindelijk zo wijs, dat ze voor die vieze vlooienbalen een aparte ren hebben gemaakt. Kijk, zo kunnen wij katten ten minste heerlijk van de tuin genieten.
PS, de geit is niet echt hoor. Nee, ik moet er niet aan denken dat ze ook nog zo'n stinkerd zouden aanschaffen. Dan is heer Frodo echt vertrokken hoor.

Buiten spelen

Hoewel het nog niet altijd zulk geweldig weer is, zijn Musty en ik (Moppie) toch regelmatig buiten te vinden. Ja, het luikje in de balkondeur staat tegenwoordig constant op open. Dat betekent dat wij dus het balkon op kunnen. Daarvandaan kunnen we op het dakje van de aanbouw. Maar dat was het dan. De baas heeft weliswaar een prachtige kattentrap gemaakt, maar daar durven wij nog niet goed vanaf. Nee, da's ons te hoog. De weledel gestelde heer Felix en zijn maatje Frodo durven dat natuurlijk wel. maar wij blijven veilig op het dak. Dat vinden de baasjes ook niet zo erg, kunnen we vast niet onder een auto komen, zeggen ze. We hebben geen idee wat een auto is, maar we vermoeden dat het iets gevaarlijks is. Hoe dan ook, op het dak is het ook erg leuk. Als het zonnetje schijnt, lig ik ook graag in de dakgoot. En, we leren op het dak al aardig jagen. Er durft geen vogeltje meer op de nok te zitten hoor, geloof dat maar. Maar wij jagen dan maar op meikevers en grote hommels. Gek dat het vrouwtje dat niet zo leuk vindt, we brengen die kevers vol trots naar binnen, net zoals Frodo dat altijd doet met zijn konijntjes en Felix met de muisjes. Maar het vrouwtje vindt onze kevers toch niet zo smakelijk, denken wij. Tja.... pas had ik ineens de kans om een lekker maaltje voor het vrouwtje te scoren. Eén van de duiven durfde zowaar op het dak te landen. Nou ja, op het dak. Het was eigenlijk op de pijp van de schoorsteen. En dat was nou net het probleem. want hoe kom je daarbij? Ik ging eerst maar op onderzoek uit, liep een paar keer om de pijp heen. Musty werd wat ongeduldig en riep constant: "Heb je 'm nou al?". Pfffff, zelf durft ie niet, die schijterd. Maar goed, na een paar rondjes begreep ik dat ik het hogerop moest zoeken. Al die tijd had de duif niks in de gaten, dus ik probeer tegen de pijp op te gaan staan en toen.... Jammer hoor, was de vogel gevlogen..... Helaas, wij houden het voorlopig toch maar bij kevertjes.....

 

mooi kattentrapje toch?

Hoe kan ik die duif nu eens te pakken krijgen....

Misschien via deze kant....

Heb je 'm nu al????

Bijna, ik kan hem al aanraken....

Hèèèèè jammer, de vogel is gevlogen....

Nieuw mandje....

Tja mensen, het moest er een keer van komen. De oude mandjes lagen nog heerlijk, maar ze zagen er niet zo fris meer uit. Dus wij hebben het baasje en vrouwtje maar eens gesommeerd om iets nieuws aan te schaffen. En ja hoor, wij zijn best tevreden met het resultaat.
We hebben een klein rond mandje met wollig randje, dat vindt Musty wel aardig en we hebben een grote plastic mand met heerlijk kussen, die heb ik(Moppie) mij maar toe geëigend. Musty begint trouwens al aardig uit te dijen, hij wordt eigenlijk gewoon dik, maar ik blijft natuurlijk rank, slank en sportief, dat begrijp je wel. Musty pas al bijna niet eens meer in het kleine mandje, ach, is niet erg. Zo af en toe laat ik hem bij mij in de grote mand liggen, is wel zo warm en met het weer van tegenwoordig is dat dus best lekker.

Best lief hoor....

De Spaanse zwarte zorro, Django heeft inmiddels een fijn huisje gevonden. Maar zijn plekje is ingenomen door een wat jongere blonde uitgave. De kleine Spaanse spring in het veld, Chimo. Chimo is nog maar 9 maanden oud, hij vindt katten erg lief, maar vooral erg leuk om achteraan te rennen. Hij doet niets hoor, niks niet bijten of zo, maar gewoon ons een beetje opjagen. De welgestelde heer Felix, wordt dan drie keer zo groot en gaat gevaarlijk grommen. Hahaha, dan schrikt hij zich een hoedje en blijft vol ontzag stil staan!
Heer Frodo doet gewoonlijk niet veel, hij geeft de monsters zelfs een kopje af en toe. Maar als ze vervelend zijn, zoals het rennen van die nieuwe, krijgen ze een flinke haal.
Ach, zo lang wij, Moppie en Musty maar rustig blijven liggen, gebeurt er niets.  Trouwens, we zijn natuurlijk niet bang voor die grote luizebalen, dat begrijpen jullie wel. Nee, zo langzamerhand beginnen we die vieze hijgers steeds liever te vinden, maar dat mogen jullie natuurlijk niet doorvertellen. Tja, die stinkers doen ook zooooo hun best om lief gevonden te worden. Daar kan ons kattenhartje niet tegenop. Dus, zo af en toe laten we het maar toe dat ze met ons kroelen. Ja, zelfs die nieuwe Spaanse schavuit! Vooral die wolf is erg van ons gecharmeerd. Zodra wij bij de baas op schoot zitten, kruipt ze naast ons op de bank. Schattig toch, ja, ze zijn niet zo erg als ze eruit zien hoor.

Help, wat is dat????

Gisteren kreeg onze weledelgestelde heer Felix de schrik van zijn leven. Tja, we hadden dan ook de grote fout gemaakt om niet eerst even met hem te overleggen. Nee, zonder dat hij het wist hadden we ineens een logé uit Spanje. Je weet wel zo'n zielig hondje, dat niemand heeft. Hij mag een poosje bij ons wonen, tot we een fijn baasje voor hem hebben gevonden. Maar goed, dat had niemand dus aan Felix verteld. Dus toen onze Felix de keuken in kwam en niets vermoedend op de keukentafel sprong, kreeg hij ineens het kleine zwarte gevaarte in de gaten.
Felix is in huis de goedheid zelve. Alle honden vindt hij lief en de kleine katjes mogen boven op hem springen als zij dat willen. Maar buiten is het een heel ander verhaal. Buiten is Felix de schrik van de buurt. Andere katten lopen een blokje om, want je wilt echt niet in gevecht komen met die tijger. En naast ons woont Willem, de Duitse herder. Toen Willem daar net kwam wonen, wilde hij zijn tuin eens inspecteren. Midden in de tuin zat onze heer felix. Nou, dacht Willem, die kan ik wel hebben en hij vloog op Felix af. Maar, toen hij dicht in de buurt was, werd Felix ineens drie keer zo groot en er kwam een gegrom uit dat beest, waar een leeuw jaloers op was. Willem stond pardoes stil en koos eieren voor zijn geld. Hij droop zielig af. De buurvrouw had alles gade geslagen en dubbel gelegen van het lachen. Tja, onze Felix hè, voor de duivel niet bang.
Maar goed, hij werd dus ineens zonder enige voorbereiding geconfronteerd met onze Spaanse gast. u begrijpt het al, hij werd drie keer zo groot en gromde heftig. Het Spaanse rakkertje stond bekend om zijn jachtdrift. Het was niet verstandig om hem bij katten te plaatsten was het advies. Nu wonen bij ons de katten en de honden gescheiden als wij niet thuis zijn, dus dat was geen probleem. Maar deze grote jager had toch behoorlijk wat ontzag voor onze poema. Hij ging drie stappen achteruit en piepte zachtjes. Onze witte herder Luna snapte er niets van en liep naar Felix toe om te kijken wat er met hem aan de hand was. Felix schakelde direct een versnelling terug en gaf Luna een geruststellend kopje. Nee, ik ben niet boos op jou, die kleine zwarte moet even zijn plaats leren. Voorzichtig deed Django (zo heet onze Spaanse gast) een stapje naar voren. Dat vond Felix niet goed en hij ging weer blazen, grommen en heeeeel groot zijn. De arme Spanjaard dook uit pure angst achter de benen van Jan weg. Tja, beetje zielig maar eigenlijk wel goed. Want ik kon deze hulp van Felix goed gebruiken bij het temperen van het jachtinstinct. Katten zijn dus niet voor de poes, was de les van vandaag! Dank je wel Felix.

Nee, ik ben niet boos op jou, die kleine zwarte moet even zijn plaats leren.

Helaas hebben we geen foto van een driedubbeldikke Felix en ietwat voorzichtige Django, de camera haperde, dat zal je net zien. Maar u kunt zich er vast een mooie voorstelling van maken!

De cyperse kater

 

Ik zag een grijze kater,jagen op een mus.
Maar dat was voor die cyper, nog een hele klus.
Om die mus te grijpen, bij z'n mussennek,
Want ook die mus die keek wel uit,dat beest dat was niet gek,
Zo had die grijze kater op die mus geen vat,
vroeger was hij vlugger,toen hij nog ballen had......

 

 

Brutale Moppie

Normaal gesproken leven bij ons hond en kat wat gescheiden. In het verleden is er namelijk een vervelende ervaring geweest. Ach, daar hebben we het nu niet over. Maar als wij niet thuis zijn, zitten hond en kat gescheiden. Als we wel thuis zijn, willen de katten natuurlijk ook gezellig bij ons beneden zijn. En dat mag dan ook. Luna vindt het af en toe nog wel spannend, maar Chloe en Sam zijn katten gewend en Sara kan er ook aardig mee overweg. Ten minste zolang ze niet uitdagend voor haar wegrennen. Maar als Sara op haar bedje ligt, dan kan Moppie eigenlijk best erbij.... En dat deed Moppie dan ook. Het kleine ondeugende katertje heeft me toch een lef. Loopt gewoon op die grote wolf af, en kruipt lekker bij haar op het hondenbed. Maar ook terror teckel Sam krijgt een beurt, want tja, die is toch wel erg leuk. En dan moet natuurlijk nog de kennel worden geinspecteerd. Oh, ja, en laten we vooral Luna niet vergeten. Want hoewel die het erg spannend vindt om contact te hebben met de katjes, wordt ze door deze kleine kater niet vergeten. Chloe kijkt het van een afstandje aan en is bij dat het kleine kattenbeest haar met rust laat.

Tja, Frodo denkt wel eens dat hij hier de baas is, maar pas maar op, deze kleine doerak is voor de duvel niet bang....